Βασικά, το Δημοκρατικό Κόμμα δεν προσέφερε τίποτα πραγματικά συγκεκριμένο στη μεγάλη μάζα των Αμερικανών εργατών για να βελτιώσει την κοινωνική και ατομική τους κατάσταση. Στην καλύτερη περίπτωση, η ρητορική του Δημοκρατικού Κόμματος δίνει έμφαση στα προβλήματά τους και δεσμεύεται, με μεγάλη ή μικρή αξιοπιστία, να βελτιώσει λίγο τα πράγματα. Δεν διαφαίνεται όμως τίποτα στους Δημοκρατικούς που να μπορεί να αλλάξει τις βασικές συνιστώσες της συνεχώς βαθαίνουσας κρίσης των εργατών – τους μισθούς, τις προοπτικές των θέσεων εργασίας, το εύρος των κρατικών προγραμμάτων και στηρίξεων που μπορούν να λάβουν, τις καταρρέουσες οικογενειακές και προσωπικές σχέσεις τους, τη φθίνουσα αυτοπεποίθησή τους και την τρομακτική μοναξιά…

 

Το πρόβλημα με τους Ρεπουμπλικάνους το 2008 ήταν ότι ο Μπους είχε υπερεπεκτείνει τη λαϊκή δυσπιστία, στις προσεκτικά δομημένες εικόνες τους, μέχρι του σημείου ρήξης. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα δεν γύρισε την Αμερική πίσω, στις παλιές καλές ημέρες που φαίνονταν πολύ μακρύτερα από ποτέ. Οι εργάτες ήθελαν αλλαγή ακόμα και αν αυτή την προωθούσε ένας Αφροαμερικανός, ο οποίος δεν προσέφερε τίποτα περισσότερο από μια τυποποιημένη και καλά διατυπωμένη εκδοχή της θέσης του Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία προσπαθεί να διατηρήσει ενωμένες τις δύο πτέρυγές του. Ούτε μπορούσε ο ΜακΚέην να αντιπροσωπεύσει πειστικά, πολύ περισσότερο να ανανεώσει και να αναζωογονήσει την αυτοπροβολή των Ρεπουμπλικάνων ως του «πρωταθλητή των πατροπαράδοτων οικογενειακών αξιών».

 

Και κάπου εδώ προκύπτει η επιλογή της Πέηλιν. Άλλη μια προσπάθεια των Ρεπουμπλικάνων για επανάληψη αυτού που λειτούργησε αποτελεσματικά, αλλά τώρα χρειάζεται να γίνει με μεγαλύτερη επιθετικότητα, γιατί ο Μπους και ο Τσέηνυ κατέστρεψαν την εικόνα. Η Πέηλιν αποτελεί τη συγκεκριμενοποιημένη φαντασία των «πατροπαράδοτων οικογενειακών αξιών» προσεκτικά συνδυασμένης imageμε «προσωπικές ατέλειες» που μπορεί κάποιος να ταυτιστεί μαζί τους, με ενθουσιώδη πατριωτισμό, με επιθετική στήριξη της στρατηγικής του κεφαλαίου, και με στάτους κακολογημένου θύματος της εχθρότητας της ελίτ και των ΜΜΕ. Χρίζοντάς την υποψήφια, οι Ρεπουμπλικάνοι στοχεύουν ξανά και πιο δραματικά να θεωρηθούν ως η μεγαλύτερη ελπίδα να έχουν οι Αμερικανοί εργαζόμενοι αυτό το κάτι, το οποίο είναι καλύτερο από το τίποτα και το οποίο είναι δυνατόν να γίνει για αυτούς σε αυτή την εποχή της διαγραφόμενης οικονομικής καταστροφής. Αυτό το κάτι που αποτελεί μια μακροχρόνια προσπάθεια και επαναφορά μιας φαντασίας που δεν υλοποιήθηκε προηγουμένως, είναι καλύτερο από το τίποτα. Η ελπίδα όσο και να είναι παρατραβηγμένη είναι συχνά προτιμότερη από την παραίτηση.